سابقه و هدف: با توجه به شیوع بالای عفونت ادراری در کودکان و خطر ایجاد آسیب های جبران ناپذیر کلیوی در صورت عدم تشخیص و درمان به موقع مطالعه ای با هدف بررسی رابطه میان مدت تاخیر شروع درمان عفونت ادراری در کودکان با میزان آسیب های کلیوی انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تحلیلی که برروی 100 کودک بستری به دلیل عفونت ادراری در بیمارستان کودکان مفید طی سالهای 1379 تا 1383 انجام گرفت مدت تاخیر در شروع درمان، نتایج اسکن DMSA در ابتدای بستری و 6 ماه بعد از درمان، تغییرات آزمایش آنالیز ادرار و علایم بالینی بیمار هنگام مراجعه مورد بررسی قرار گرفت. تشخیص عفونت ادراری بر اساس علایم بالینی و کشت مثبت ادرار یا وجود آثار پیلونفریت در اسکن DMSA بود.یافته ها: نتایج بدست آمده نشان داد 77% بیماران دختر و 23% پسر بودند. محدوده سنی بیماران از 1 ماه تا 14 سال و میانگین سنی آنان 3 سال و 3 ماه بود. میانگین مدت شروع علایم بالینی تا آغاز درمان 4.6 روز بود. کودکانی که با میانگین تاخیر 2.6 روز مراجعه کرده بودند، کمترین آسیب و کودکانی که با میانگین تاخیر 6.6 روز مراعه کرده بودند، بیشترین آسیب را در اسکن DMSA نشان دادند. در میان 27 کودکی که اسکن 6DMSA ماه بعد را انجام داده بودند، 51.9% دارای اسکن نرمال با میانگین تاخیر شروع درمان 2.8 روز و 33.3% دارای اسکار کلیوی با میانگین تاخیر شروع درمان 6 روز بودند.نتیجه گیری: ضایعات برگشت ناپذیر کلیوی در یک سوم بیماران که بطور متوسط 6 روز تاخیر در شروع درمان داشتند، مشاهده شد. با توجه به اهمیت تشخیص به موقع و شروع هرچه سریعتر درمان عفونت ادراری در جلوگیری از آسیبهای کلیوی، استفاده به موقع از روشهای مناسب تشخیصی و درمانی عفونت ادراری کودکان، نقش بسزایی در کاهش آسیب عملکرد کلیوی کودکان دارد.

مقدمه: درمان در بیماران سکته قلبی حاد وابسته به زمان می باشد. لذا تاخیر در شروع درمان می تواند در پیش آگهی بیمار موثر باشد. شناسایی عوامل تاخیر در شروع درمان که می تواند عوامل قبل از بیمارستانی و یا داخل بیمارستانی باشد و کاهش موارد تاخیر می توانند کمک شایانی به درمان این بیماران کند. این مطالعه به بررسی عوامل مختلف تاخیر قبل از بیمارستانی در بیماران سکته قلبی پرداخته است.روش کار: در یک مطالعه تحلیلی – مقطعی، 227 بیماری که با تشخیص انفارکتوس حاد میوکارد در طی یکسال در بیمارستان شهید محمدی بندرعباس بستری شده اند مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعاتی شامل مشخصات دموگرافیک بیماران و نیز عوامل خطر بیماری، سابقه پزشکی قبلی بیمار، چگونگی انتقال بیمار به بیمارستان و فاصله زمانی شروع علائم تا رسیدن به بیمارستان جمع آوری شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: از مجموع 227 بیماری که با تشخیص AMI بستری و وارد مطالعه شده بودند، %35.7 بیماران در طی یک ساعت اول بعد از شروع علائم به بیمارستان رسیده بودند و %7.9 بیماران بعد از گذشت 24 ساعت از شروع علائم به بیمارستان مراجعه کرده بودند. بیمارانی که دارای سطح تحصیلاتی بالاتری بودند (P=0.049) و بیمارانی که سابقه فامیلی بیماری قلبی عروقی داشتند (p=0.011) به طور معنی داری تاخیری کمتری در مراجعه به بیمارستان داشتند. سن، جنس، وضعیت تاهل و نوع وسیله انتقال به بیمارستان تاثیری در موارد تاخیر قبل بیمارستانی مراجعه نداشت. از دیدگاه خود بیماران شایع ترین علل موثر بر تاخیر آنان در مراجعه به بیمارستان را عدم اطلاع از علائم خطر بیماریهای قلبی عروقی (%38.8) و عدم توجه به علائم بیماری و مصرف خودسرانه دارو (%34.3) تشکیل می داد.نتیجه گیری: بالا بردن سطح آگاهی بیماران در مورد بیماریهای قلبی و علائم و نشانه های خطر آنها می تواند به بیماران جهت تصمیم گیری موقع در مورد مراجعه به موقع کمک کند. لذا آموزش از طریق رسانه های عمومی و نیز آموزش در مقاطع پایین تحصیلی مانند مدارس ابتدایی و راهنمایی پیشنهاد می گردد.

زمینه و اهداف: سرطان معده دومین سرطان شایع در آسیا می باشد. حدود 93% تومورهای معده بدخیم هستند. در کشورهای در حال توسعه تشخیص سرطان معده در مراحل ابتدایی معمولا از طریق غربالگری صورت گرفته و میزان بقای 5 ساله پس از عمل جراحی به 86% رسیده است. در ایران، اگر چه بیماران دارای علایم گوارشی طولانی مدت بوده ولی تحت آندوسکوپی زودرس قرار نگرفته، و در مراحل پیشرفته سرطان مراجعه می نمایند. این مطالعه جهت تعیین وضعیت زمان تاخیر از زمان شروع علایم تا زمان انجام جراحی پایه ریزی گردید.روش بررسی: این مطالعه بر روی 63 بیمار مبتلا به کانسر معده بستری در مراکز آموزشی، درمانی ولی عصر و شفیعه زنجان در سالهای 84-1383 انجام گرفته و پرسشنامه ای شامل اطلاعات اولیه از بیماران اخذ و زمانهای مراجعه به بخش های مختلف از بدو ورود بیمار به واحد آندوسکوپی تا زمان جراحی در فرایند کار ثبت و جهت مقایسه بین گروهها از آزمون آماری Mann-Whitney با استفاده از نرم افزار آماری SPSS استفاده شده است.یافته ها: از 63 بیمار، 48 بیمار (76.2%) مرد، 43 بیمار (68.3%) روستایی بودند. شایعترین محل کانسر معده در کاردیا 31 بیمار (49.2%) و شایعترین علامت درد شکم 28 نفر (44.4%) بوده است. میانه زمان تاخیر از شروع علایم تا جراحی 96 روز که در آن تاخیر بیمار 8 روز، تاخیر پزشک عمومی 57 روز، تاخیر از اندوسکوپی تا انجام پاتولوژی 12 روز و از پاتولوژی تا عمل جراحی 7 روز بوده است. محل اقامت، داشتن تحصیلات، درآمد و جنس تاثیری در زمانهای تاخی نشان نداد.نتیجه گیری: تاخیر از مراجعه تا اندوسکوپی و تاخیر از اندوسکوپی تا تایید پاتولوژی بیش از حد انتظار بوده است. آموزش برنامه غربالگری جهت ارجاع به موقع بیماران توسط پزشکان خانواده برای انجام اندوسکوپی زوردس ضروری به نظر می رسد. برای کاهش این زمان همکاری واحدهای آموزشی پزشکی، واحدهای بیمارستانی، واحد پاتولوژی و فراهم نمودن امکانات مناسب بیمارستان مورد توجه قرار گیرد.

سابقه و هدف: زمان درمان یکی از مسائل مهم در انفارکتوس میوکارد است. این مطالعه با هدف بررسی عوامل موثر بر زمان شروع درد تا درمان در مراجعین مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد در بیمارستان های منتخب زنجان انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی-همبستگی در سال 1395 بر روی 200 بیمار مبتلا به انفارکتوس میوکارد مراجعه کننده به بیمارستان های آموزشی زنجان انجام شد. داده های جمعیت شناختی و فواصل زمانی شروع درد بیماران تا درمان انفارکتوس میوکارد از طریق پرسش نامه جمع آوری شد. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه شماره 16) از طریق آزمون های تی مستقل و رگرسیون خطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد میانگین زمان شروع درد تا رسیدن بیماران به بیمارستان 55/411± 68/330 دقیقه و میانگین زمان رسیدن به بیمارستان تا شروع درمان با ترومبولیتیک تراپی یا بالون 64/181± 10/75 دقیقه بود. زمان شروع درد تا درمان با محل اقامت بیماران (04/0 =p)، درک نادرست از علایم قلبی (01/0 =p-)، درآمد ناکافی (001/0>p-) و عدم مراجعه از طریق اورژانس فوریت های پزشکی (001/0>p-) ارتباط معنی داری داشت. نتایج رگرسیون خطی نشان داد مهم ترین عامل پیش گویی کننده افزایش این فاصله زمانی، عدم کفایت درآمد بیماران بود (001/0>p-). استنتاج: بر طبق نتایج این مطالعه، تاخیر پیش بیمارستانی نسبت به تاخیر بیمارستانی بیش تر بود. بنابراین، آگاه کردن بیماران به ویژه سنین بالای 60 سال و ساکن در روستاها، از علایم بیماری انفارکتوس میوکارد و اهمیت شروع سریع درمان، باعث می شود تا بیماران درک درستی از علایم خود داشته باشند و از طریق تماس با سیستم اورژانس در زمان کوتاه تری به بیمارستان های دارای تجهیزات مناسب جهت درمان برسند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: چون تومورهای ارتوپدی بیشتر در افراد جوان رخ می دهد، تاخیر در درمان آنها صدمه چشمگیری بر جامعه وارد می سازد.هدف: ارزیابی بیماران دچار تومورهای خوش خیم و بدخیم ارتوپدی برای بررسی علل اصلی تاخیر درمان آنهامواد و روش ها: در این بررسی مقطعی ما آن دسته از تومورهای ارتوپدی را ارزیابی کردیم که از نظر بالینی تاخیر در درمان آنها باعث عوارض نامطلوبی می شود. در این بررسی از آذرماه 1387 تا خرداد 1389، برای ارزیابی تاخیر بیمار بر اظهار خود بیمار تمرکز شده ولی برای ارزیابی تاخیر پزشک، سیر زمانی لازم برای انجام روش های تشخیصی تصویربرداری و تست های آزمایشگاهی و در مواردی مصاحبه با پزشک ارجاع کننده بیمار نیز ملاک قرار گرفته است.نتایج: این بررسی بر 200 بیمار (108 زن و 92 مرد) با متوسط سنی 27.4 سالگی (طیف 6 تا 62 ساله) انجام شد. نمای تاخیر بیمار و پزشک به ترتیب 8 ماه (0.5 تا 120 ماه) و 4 ماه (0.5 تا 84 ماه) بوده است. شایع ترین علت تاخیر بیمار و پزشک به ترتیب اهمیت ندادن به نشانه های اولیه تومور و استفاده نکردن بموقع از روش های تصویربرداری تکمیلی بوده است.نتیجه گیری: آموزش عمومی مردم درباره نشانه های اولیه تومورهای ارتوپدی و ارتقای آموزش پزشکان جهت استفاده به موقع از روش های تصویربرداری تکمیلی می تواند در کاهش تاخیر درمان این تومورها نقش بسزایی داشته باشد.

سابقه و هدف: بر اساس گزارش WHO تقریبا یک سوم مردم جهان به مایکوباکتریوتوبرکولوزیس آلوده شده اند و در خطر ابتلا به بیماری سل قرار دارند و هر ساله حدود 9 میلیون نفر به سل فعال مبتلا شده و 3 میلیون نفر به علت این بیماری جان خود را از دست می دهند. تشخیص زودرس و شروع درمان در ابتدای بیماری سل نقش اساسی در کنترل آن دارد. تاخیر در تشخیص و درمان ممکن است باعث بدتر شدن وضعیت بیماری، افزایش خطر مرگ و میر و افزایش انتقال در جامعه شود. این پژوهش به صورت توصیفی- مقطعی و تحلیلی، جهت بررسی علایم بالینی در مبتلایان به سل ریوی و ارتباط آن با زمان تاخیر در تشخیص و درمان آن در استان کردستان انجام شد.روش کار: جامعه مورد بررسی شامل بیماران جدیدی بودند که در سال 1388 در استان کردستان بر اساس پروتکل کشوری و آزمایش نمونه خلط به عنوان سل ریوی اسمیر مثبت تشخیص داده شده بودند. داده های مورد نیاز از معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی کردستان و واحد بیماری سل شهرستان ها جمع آوری شد. داده ها پس از جمع آوری وارد نرم افزار SPSS شد. برای تحلیل متغیرها از آزمون های t و ANOVA استفاده شد و در سطح معنی داری p>0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: در این پژوهش میانگین کلی هریک از زمان های تاخیر بیمار، تاخیر در تشخیص، تاخیر در درمان و کل زمان تاخیر به ترتیب 45.6±36.5، 16.8±22.2، 1.7±0.9 و 64.2±46.2 روز بود. بر اساس نوع علایم بالینی بیش ترین علایم به ترتیب شامل سرفه، تنگی نفس، کاهش اشتها، کاهش وزن، تعریق، خستگی، تب، خلط خونی و درد قفسه سینه بودند. بین تعداد علایم بالینی با تاخیر بیمار و تاخیر در تشخیص ارتباط وجود داشت، هر چه تعداد علایم بالینی مرتبط با سل ریوی افزایش پیدا کند این زمان ها کمتر می شود.نتیجه گیری: در این پژوهش هر یک از زمان های تاخیر در مقایسه با سایر مطالعات در ایران و مناطق مختلف دنیا کمتر و قابل قبول می باشد، باید آموزش و اطلاع رسانی در خصوص بیماری سل در جامعه افزایش یابد تا باعث افزایش درک بهتر بیماران از اهمیت تشخیص زودرس و شروع در ابتدای بیماری شده و به محض ظاهر شدن علایم بیماری به پزشکان و یا مراکز بهداشتی و درمانی مراجعه نموده و مانع بدتر شدن وضعیت بیماری، افزایش خطر مرگ و میر، افزایش انتقال در افراد خانواده و جامعه شوند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: شکستگی های اسکافوئید شایع ترین شکستگی استخوان های مچ دست می باشد. بی حرکتی مچ دست با گچ، درمان انتخابی شکستگی های پایدار قسمت میانی و انتهایی اسکافوئید است. عوامل بسیاری در بروز جوش نخوردن استخوان اسکافوئید موثرند. لذا هدف از مطالعه حاضر رابطه تاخیر (یک تا سه هفته) در شروع درمان با میزان بروز جوش نخوردن استخوان اسکافوئید می باشد.مواد و روشها: در این مطالعه مورد- شاهدی نتایج جوش خوردن 57 بیمار با شکستگی قسمت میانی اسکافوئید بین 1 الی 3 هفته تاخیر در شروع درمان را با گروه شاهد شامل 60 بیمار که در اولین روز شکستگی مراجعه و درمان را شروع کرده بودند مقایسه نمودیم.یافته ها: در گروه مورد، 8 مورد از 57 بیمار دچار جوش نخوردگی و در گروه شاهد 2 نفر از 60 بیمار دچار جوش نخوردن گردیدند این مساله موید آن بود که تاخیر در شروع درمان بطور معنی داری (p<0.05) در بروز عارضه جوش نخوردن شکستگی استخوان اسکافوئید موثر است.نتیجه گیری: توصیه می گردد در صورت وجود درد و حساسیت در محل انفیه دان تشریحی مچ دست بعد از صدمات بدنی حتی در صورت عدم رویت خط شکستگی در رادیوگرافی به عنوان شکستگی اسکافوئید، درمان گچ گیری شروع گردد در غیر اینصورت تاخیر در شروع درمان موجب افزایش میزان بروز جوش نخوردگی شکستگی می گردد.